Meike N. Schulte, 8 augustus 2008
Oeganda Nansana

Fighting Fauna

Omdat het hier slechts licht is van 7 am tot 7 pm, begin ik vaak voor de kantooruren al te werken. Lekker rustig, het kantoor helemaal voor jou alleen. Niet dus. Ons kantoor bevindt zich in een garage en de eigenaar van het pand, opent de deuren elke morgen rond half 7. Maar blijkbaar ben ik niet de enige vroege vogel die daar gebruik van maakt. Toen ik gisteren op kantoor arriveerde, lag er reeds een enorme ravage geduldig en welwillend te wachten op me. Posters, papieren, folders, de vloer lag er verwelkomend mee bezaaid. Bij aanschouwing van deze puinhoop, was ‘diefstal’ het eerste dat door me heen schoot. Nu is het de gewoonte dat we bij afsluiting van het kantoor een Afrikaanse beveiligings methode en tevens geavanceerde camouflage-techniek toepassen, bestaande uit: (lees en leer)...het zorgvuldig afdekken van de computers met een laken. (Alsof dat het onmogelijk maakt te raden wat eronder verscholen zit!) Ik vermoed dat mijn baas een keer te vaak naar Lords of the Ring of Harry Potter heeft gekeken. Niet elk laken fungeert namelijk als een onzichtbaarheidsmantel. Althans, dat zijn mijn bevindingen dan toch.

Na een vlugge check (een, twee en drie) kwam ik tot de conclusie dat alle computers en aanverwante apparatuur nog reeds aanwezig waren, maar betreffende de compleetheid van het informatiemateriaal was ik aan de andere kant niet helemaal zeker. Alles lag namelijk chaotisch door elkaar. Zo’n beetje vergelijkbaar met de toestand die doorgaans op het hoofd van Ozzy Osbourn gaande is. Wie kan er mentaal zo gebrekkig functionerend zijn, om enkel papier te jatten en de, meer waardevolle, hardware te laten staan? En op dat moment drong het tot me door.... De beruchte kip! De vuile klootzak! Nu was het persoonlijk! Maar blijkbaar had die bloeddorstige kleptomaan dat al voor mij besloten, want toen ik mijn collega’s vroeg of ze wel eens last hebben van die lokale gang kippen, reageerden ze niet alleen ontkennend, maar voornamelijk verbaasd. Ik kon natuurlijk niet anders, dan reageren met een mompelend “ Oh gewoon, heb interesse in het natuurlijke gedrag van vogels die voor de verandering nìet trekken, tis wat makkelijker observeren als ze niet de hele tijd de neiging hebben om zuidwaarts te gaan...” Ja hallo! Ik ga natuurlijk geen gezichtsverlies lijden voor zo’n omhooggevallen mispunt! Sindsdien woedt er een stille oorlog tussen die vandalistische plunderaar van een kip en mij. Dreigende blikken worden gewisseld, berekende doch agressieve handgebaren worden heftig vertoond (voornamelijk van mijn kant, moet ik toegeven) en de spanning valt te snijden....

Wie denkt hij wel niet dat hij is? Een vogel zijn en niet eens in staat te zijn te kunnen vliegen, de belangrijkste eigenschap van een vogel?! Wat een loser! Als je dan niet gefaald hebt in je leven, dan weet ik het ook niet meer! Zet er een ananas naast en je hebt een tropische magnetron-maaltijd! Nog zoiets, dat misbaksel en zijn chicks komen dus enkel en alleen mijn terratorium binnen als ik alleen ben, de lafaards. Ik heb nog een serieus eitje te pellen met die mislukking van Moeder Natuur. Tijdens de werkuren, ontgaat de brandende blik van zijn duivelse kraaloogjes me ook niet. Ik ben op mijn hoede...

Inmiddels zijn mijn vermoedens bevestigd dat ik inderdaad het pispaaltje van de lokale fauna ben. Om de grenzen van zín terratorium op zijn beurt duidelijk te stellen, heeft Fila, onze kantoorhond, besloten om op subtiele wijze, onomstotelijk bewijsmateriaal in de beerput te plaatsen; namelijk zichzelf. Hoewel Fila officieel tot een, hetzij onherleidbare en ver verbasterde, hondensoort behoort, heb ik eerder de neiging hem onder de catagorie “ decoratie” in te delen. Hij is namelijk te lui om ook maar enige vorm van lichamelijke inspanning te leveren en ik vermoed dat zijn enige gedachte s’ochtends is waar hij, in al zijn glorie, die dag het best tot zijn recht komt. Logischer wijs is de beerput een voor de hand liggende keuze. Nu is het urineren daar, zonder Fila, al een hele strijd tegen evenwicht en balans. Maar om nou ook elke keer voorzichtig een hond te moeten oplichten en vast te houden (want hij heeft de gewoonte zich altijd slap te houden en valt steeds terug), is nou ook niet bepaald evident. Blijkbaar houdt hij er ambities als wc-bril op na. Het is slechts een kwestie van tijd voordat er een maandagochtend aanbreekt, wanneer ik de terratorium-grenzen voor eens en voor altijd duidelijk stel en hem compleet onderzeik!

De strijd die in en rond het kantoor plaatsvindt, staat echter in schril contrast met de strijd die in het veld geleverd wordt. De uitrusting van een Aids-worker is trouwens minstens interessant te noemen, bestaande uit een notitieblok, pen, camera en tenslotte 150 condooms. Slechts twee beroepen beschikken over een dergelijk pakket; Prostituees en Aids-workers. Het verschil is echter dat je er bij de eerstgenoemde nogal wat voor moet betalen, terwijl wij ze per dozijn weggeven.

Wekelijks flucteert het aantal nieuwe zaken nog steeds tussen de 10 tot 15. Frustrerend is het gebrek aan kennis van de lokale bevolking en het stigma dat hier heerst. In elk nationaal rapport dat naar de HIV/AIDS epidemie refereert, wordt als eerste trots vermeld hoe goed de voorlichting van Uganda wel niet is. Toegegeven, het is een zeldzaamheid voor Sub-Saharische landen om de infectie-graad te kunnen laten dalen en stagneren. (Uganda heeft een daling bewerkstelligd van 15% in de jaren ’90 naar 5% in 2001). Feit blijft dat 2001 inmiddels al zeven jaar achter ons ligt en de infectie-graad inmiddels weer is gestegen tot 6,7%. Aangezien dit de laatste twee jaar een constante factor is geweest, gecombineerd met de door de buitensporige bevolkingsgroei, neemt het aantal seropositieven in absolute getallen dus jaarlijks toe. In de praktijk zie ik teveel zaken die simpel voorkomen hadden worden. Mensen die onnodig geinfecteerd zijn geraakt. Zo had ik deze week een 75-jarige oma, Norah, die geinfecteerd was geraakt toen ze haar kinderen verzorgde die inmiddels aan AIDS zijn overleden. Met name haar zoon was er erg aan toe, vertelde ze. Zijn huid liet los en pelde langzaam en meer van zijn lichaam af. Door het gebrek aan kennis van AIDS, waste ze zijn open wonden met haar blote handen, waardoor ze waarschijnlijk geinfecteerd is geraakt. Haar kleindochter, die tevens positief is, heeft de resultaten van een routine check opgehaald en kwam erachter dat ze positief was. In eerste instantie heeft ze het achtergehouden voor haar oma, maar uiteindelijk heeft ze het toch toegegeven. Dit resulterend in het feit dat ze noch Septrin noch Anti Retrovirale medicatie pakt, terwijl ik vermoed dat haar CD4 toch echt ver onder de 200 zit. Vandaag begint ze er gelukkig mee.

En als je denkt dat je alles hebt gezien, duikt er weer een file op die je het tegendeel bewijst. Zo kwam ik het geval van Ronald tegen. Een 9-jarige jongen die zonder armen is geboren. Inmiddels heeft hij zich enkele basisvaardigheden eigen gemaakt, zoals eten en drinken en schrijven met zijn voet. Verder is hij compleet gezond, evenals zijn broers. Hij bevind zich op elk moment van de dag afhankelijk van anderen. Zelf geeft hij aan zo hoog mogelijk te willen studeren om zijn lichamelijke handicap te compenseren. Helaas kan zijn moeder slechts het onderwijs voor 1 kind veroorloven, dus zijn z’n broers noodgedwongen om thuis te blijven. Dergelijke condities zijn echter geen zeldzaamheid. Het straatbeeld van de grotere steden, zoals Kampala, geeft dat hier in Oeganda, net zoals in de meeste ontwikkelingslanden duidelijk weer. Het verbaast me enigszins dat er hier nog geen winst-geile reisorganisaties op hebben geanticipeerd door medische urban safari’s te introduceren als recreatief en vooral participatie-loos alternatief voor Artsen Zonder Grenzen.

Eve, het 12-jarige, verminkte meisje met de hoofdaandoening die ik in het vorige bericht aan je heb voorgesteld, trakteer ik morgen op een van de beste (lees: internationale) klinieken in Kampala (de hoofdstad). Woensdag heb ik The Surgical Clinic bezocht en stond versteld van het contrast met het Mulago Ziekenhuis! (ziekenhuis in The Last King of Scotland) Het Mulago is niet alleen eigendom van de Staat, het bevindt zich, toepasselijk ook in een verre staat van ontbinding. Daar het Mulago je het idee geeft dat je zojuist de unieke ervaring hebt opgedaan, een vuilniscontainer, die gretig heeft toegegeven aan zijn expansie-neigingen, te hebben betreden, voelt The Surgical Clinic bijna aan als thuiskomen. Ik heb net alles met haar moeder besproken en die is erg opgetogen, dus laten we hopen dat The Surgical Clinic onze verwachtingen kan waar maken.

Een goede vriendin van me vroeg laatst hoe je kunt vechten voor een zaak die van te voren al verloren lijkt te zijn. Ik ben echter van het tegendeel overtuigd. Uiteraard, anders was ik hier natuurlijk niet. Een globaal onderzoek dat is verricht door UNAIDS, vorig jaar, heeft aangetoond dat de levensverwachting zonder antiretrovirale behandeling, globaal gemiddeld is gestegen van 9 naar 11 jaar. Persoonijk ken ik ondertussen redelijk wat gevallen die inmiddels al 20 tot 25 jaar met HIV/AIDS leven. Ter vergelijking, in Nederland wordt een gevangenisstraf van 25 als levenslang beschouwd. Ik denk dat deze benoeming voldoende indiceert. Ik ben niet van mening dat fondsen doelend op de investering van zaken zoals onderwijs, onderdak, mikro-krediet etc, weg gegooid geld is en seropositieve mensen voor spek en bonen leven. Integendeel. Een positieve status is zeer zeker niet het einde van de wereld. Hoop heeft de potentie een levensverlengende invloed te hebben. Hoop doet leven. Letterlijk. Alles is immers nog mogelijk in dit tijdsbestek; een carriere, een kind,etc. De enige ontwikkeling die ik betreur, is dat zelfs aan zoiets abstracts als hoop tegenwoordig een prijskaartje hangt.

De kans op het ter wereld brengen van een gezond kind met seropositieve ouders is 70%. Uiteraard dient er wel aandacht worden geschonken aan de risico-momenten, zoals bijvoorbeeld de bevalling zelf en borstvoeding om PMTCT (Prevention Mother To Child Transmission) te bewerkstelligen. Het belangrijkste aspect voor seropositieve ouders is echter Family Planning. Een relatief nieuw begrip in Oeganda heb ik het idee. Elke zaak die ik bezoek vraag ik erover en mijn bevindingen zijn dat de bevolking werkelijk geen idee heeft wat family planning inhoudt. Desalniettemin is er uiteraard een lineair verband tussen de voortplanting en armoede dat vervolgens weer van onmiskenbare invloed is op het verloop van HIV/AIDS. De heersende mentaliteit is namelijk dat men onophoudelijk kinderen blijft baren, zonder ook maar rekening te houden met welke factoren dan ook. Financiele zekerheid, een stabiele relatie zijn aspecten die men totaal niet in overweging neemt en het enige anticonceptiemiddel dat men bij naam kent is de condoom. Er is dus nog behoorlijk wat werk aan de winkel om enige gedragsverandering te realiseren.

Vandaag hadden we een massale HIV-testing op het bureau. Aangezien ik al 3 jaar rondreis met mijn naalden-pakketje in mijn reis-EHBO-kit, vond ik dit de uitstekende gelegenheid om er eindelijk eens gebruik van te maken. Ik werd wel enigszins vreemd aangekeken op het feit dat ik mijn eigen naalden meeneem. (Wat in deze gelegenheid bijna de suggestie wekt dat ik me zo vaak laat testen op HIV dat ik er wel een drukke agenda op na moet houden in mijn vrije tijd!) Of je de uitslag nu wel of niet kan raden van te voren, testen blijven spannend! Of het nu om een IQ-test, zwangersschap-test, relatie-test, audio-test, de consumenten-test van het Schipperskwartier of de Weight Watchers’ bommetjes-voor-gevorderden-test in het zwembad gaat! Het wachten op een uitslag is een gelegenheid die alle potentie heeft om in een zenuwslopende en transpiratie-stimulerende martelgang te veranderen. Zeker als je je laat opfokken door de andere testpersonen. Het resultaat was trouwens negatief. Weten we dat ook weer.

Tot volgende week!

Liefs, Meike

+256 773 923 328
mnschulte@hotmail.com

Luxe Probleem? Dat lossen wij zò op!

KIFAD
Kifad_project@yahoo.com
Euro correspondent details:

Name & address of Bank;
Sparkasse Aachen
Zentralen friedrich, Wilhelm-Platz 1-4
Munsterplatz7-9, 52059 Aachen Germany.
Bank Sort code;
390 500 00
Swift Address;
AACSDE33
Title of Account;
Centenary Rural Development Bank
Account Number;
047291539 (Euro Account)
FFC (Beneficiary);
Name: Kiyita Family Alliance for Development
Account no.3420400097
Branch Name: Wakiso Branch

Meike in Oeganda bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.be